Aangekomen in Luoyang.

October 10, 2011. Written in Denfeng, China.

Aangekomen in Luoyang.

Na een chaotische treinreis van 11 uur, kwam ik om 8 uur s'ochtends aan in de stad Luoyang. Er waren genoeg hotels rond het station, maar zoals eerder in Tianjin, waar ik ook binnen ging was het vol. Er zijn zoveel nieuwe rijke Chinezen touristen die het hele land vol boeken, zodat het voor een backpacker erg moeilijk is om een hotel te vinden. Ook kon ik nergens een internetcafe vinden om te zoeken naar een internationale herberg waar ik misschien andere buitenlanders zou kunnen ontmoeten. Luoyang is een zeer touristische stad omdat het de hoofdstad geweest is van China in de Tang dynastie, en heeft vele historische monumenten. Bovendien, is het dichtbij de Shaolin tempel, die beroemd is voor zijn Kung-Fu.  Toch had ik na een paar uur door de stad gewandeld te hebben, slechts twee andere buitenlanders gezien. Chinezen waren er in grote hoeveelheden, niet alleen inwoners van de stad, maar dus ook toeristen. Het leek hier echt bijzonder te zijn voor de mensen om een buitenlander te zien. Veel meisjes zwaaide naar me en kleine kindjes wezen naar me. 

De stad was gevuld met simpele eethuizen. Vooral veel eethuizen die noedels en dumplings verkochten. Uit een van die restaurants, kwam een Chinees meisje naar mij toe lopen.

"Hello sir you want eat?" 

Het zit hier vol met mensen die geld van je willen en maar achter je aan blijven lopen omdat ze je iets aan willen smeren.

"No, not now" zei ik een beetje geergerd.

"OK, bye bye!" zei het meisje vriendeiljk glimlachend.

Dat is eens wat anders, iemand die meteen weggaat na slechts 1 keer afgewezen te zijn. Laat ik later dan maar naar haar eethuis toe gaan!

Niet lang daarna liep ik weer een hotel binnen, alleen zag ik meteen dat de prijzen veel te hoog waren voor een backpacker. 200 Yuan voor 1 nacht! Dat is 24 Euro!! Ik was niet bereid om meer dan 60 te betalen. Toen ik het hotel weer uit wou lopen, kwam de man van het hotel achter me aanlopen. Kom terug, kom terug, leek hij te willen zeggen.

Ik wees hem het bord met de prijzen, en schudde mijn hoofd. De man sleurde mij toch mee naar de lobby. Ik bleef zeggen dat ik niet geinteresseerd was, maar de man wou niet luisteren.

Ik maakte dan maar gebaren dat ik een pen wou. De vrouw van de lobby gaf mij een pen en papier.

"Hoeveel voor 1 nacht?" schreef ik.

"200" schreef de man.

Ik schudde mijn hoofd en wou weer weg lopen. Maar de man haalde mij weer terug en maakte het gebaar dat ik mijn prijs moest opschrijven.

"60" schreef ik. 

De man moest hard lachen om mijn belachelijke bod.

"100" schreef hij op.

Ik schudde weer mijn hoofd en wou weg lopen.

"80" schreef de man nu op.

Nee, zei ik.

"70!"

Nee.

"Vooruit, 60 dan"

Een beetje geiriteerd door de lage prijs gaf de vrouw van de lobby me mijn sleutel, en wees me naar mijn kamer. Het was een ruime kamer met een groot 2 persoonsbed. En dat voor slechts 60 Yan!

Na even uitgerust te hebben, probeerde ik of er WiFi zou zijn in de kamer, maar nee. In de ingang had ik toch "computer kamers" zien staan in het Chinees.

Ik ging terug naar de lobby, en vroeg weer om pen en papier.

"Computer kamer" schreef ik.

Nu begon de vrouw vreselijk te schreeuwen. Had ik de kamer voor zo een goedkope prijs gekregen, ging ik nog zeuren ook!

Ik maakte een gebaar van, laat maar zitten, en nam mijn laptop mee naar de trap van een dichtbij gebouw, en probeerde het daar uit. Daar had ik een goede verbinding! Er kwamen steeds mensen de trap op en af wandelen, en dan keken ze me met een vreemd gezicht aan. Het eerste wat ik deed, was zoeken naar een leukere herberg, waar ik misschien ook wat andere mensen zou kunnen ontmoeten. Deze vond ik en ik noteerde hoe ik daar heen moest.

Onderweg terug naar mijn kamer, zag ik dat de vrouw van de lobby aan het touwtjespringen was. Dat zou je in een 5 sterren hotel eens moeten proberen!

Ik ging naar buiten, en at onderweg ergens voor 7 Yuan een kom noedels, maar het was niet erg lekker. Ik moest de bus nemen om naar die andere herberg te komen. Luoyang is een miljoenenstad, maar een metro is er niet. Onderweg in de bus begon een oude Chineze man tegen me te praten.

"Welcome to China!" zei hij. 

Ik knikte een beetje oppassend. Zo lang hij het maar niet voorsteld om ergens thee te gaan drinken. Toen ik hem vertelde waar ik uit moest stappen, vertelde mij dat de bus daar nu niet stopte omdat er gewerkt wordt aan de wegen. Ik wist niet zeker of ik dit moest geloven, maar hij vertelde me dat ik 1 station eerder moest uitstappen en vanaf daar moest lopen. De man zelf stapte op hetzelfde station uit, en wees mij de weg. Zonder mij ook maar iets aan te proberen te smeren bracht hij me waar ik moest zijn, en nam daarna weer afscheid. Het was dus gewoon een aardige meneer geweest. 

De internationale herberg zag er erg gezellig uit. Was ik hier maar meteen heengegaan! Ik reserveerde een gezamelijke kamer voor de volgende dag. Dat kostte maar 40 Yuan. 20 Yuan goedkoper een 40 keer zo gezellig! 

Na terug gekomen te zijn bij het station, ging ik naar het eethuis van het meisje dat me die ochtend had aangesproken. Ze leek me nog te herrineren en glimlachde vrolijk.

Ik bestelde alleen een portie dumplings en wat water. 

Het meisje bracht een papier, en ging met mij praten (ofwel, schrijven). Ze was nog maar 16, maar toen ik haar vroeg of ze naar school ging zei ze van niet, en dat ze hier werkte. Ook nadat mijn portie dumplings was gekomen bleef ze bij mijn tafeltje te staan schrijven, tot haar moeder begon te zeuren dat ze daar mee moest ophouden. Met een bittere glimlach bekeek de moeder nu onze papiertjes. Toen ik mijn portie ophad verliet ik het eethuis zonder iets te zeggen. Pas toen ik een eind verwijderd van het eethuis was keek ik even om. De moeder en het meisje stonden op de stoep voor het eethuis naar me te kijken.

Terug in het hotel stond de vrouw van de lobby nog steeds (of weer) touwtje te springen. Na gedouched te hebben en mijn tanden te poetsen, plofte ik neer op mijn 2 persoonsbed en viel meteen in een diepe slaap. 

カオス列車

October 9, 2011. Written in Luoyang, China.

カオス列車

　西北京駅から洛陽方面の夜行列車に乗った。西北京駅といえども、北京駅よりもさらにでかい。まだできて間もない駅で、地下鉄もまだ通っていないため、バスかタクシーで向かうしかない。

そんなわけで、宿で知り合った５９歳のチェコ人と二人でバスに乗った。チェコ人男は列車に乗るわけではなく、場所を知っておくためについてきたのだった。バスの中で、２５歳の長身の中国人男と出会った。まだぼったくり事件から完全に回復したわけではなく、中国人と会話するときは常に警戒しているが、いい人であるとわかり、気をつけながらも親しく接することにした。彼は僕と同じ洛陽に向かうわけではないが、途中までが一緒なので、同じ列車の切符を買うと言って、一旦別れた。

　その間、僕はチェコ人と電車乗り場を確認してから、駅前の「餃子館」に入った。店員は外国からの来客を大層嬉しく思ったろしく、あれこれ料理を売りつけようとした。２人前を適当に頼むよ、あと餃子も食べたいと言っておいた。餃子に関しては、日本語の発音「ぎょうざ」を中国人の訛りっぽい口調で言ったら伝わった。

　１分も待たないうちに、料理があれこれ運ばれてきた。しかし、２人前ではなく、５人前といっても過言ではないくらいの量だった。チェコ人の笑いが止まらなかった。

「ノーノー！Too much!」と言って、ほとんどの料理を下げてもらった。残ったのは水餃子と鶏肉の炒め物と牛肉の炒め物だった。期待していた餃子よりも、炒め物の方がよっぽどうまかった。

 チェコ人と別れた後、電車乗り場に戻った。電車は３０分くらい遅れているようだ。人であふれていたが、トイレから出てくるとバスで出会った中国人とでくわした。

「いやあ！待ってたよ。どこにいたの？」と彼は言った。

座席が残っていなかったらしく、彼は立ち席を買わざるを得なかったらしい。だけど君の膝の上に座らせてもらうから心配ないよ、と彼は笑って言った。本気なのか冗談なのかはわからない。

　彼は恋人に電話をかけ、楽しいのか面倒くさいのかよくわからない口調で長いことしゃべった。いよいよ電話し終わった頃、乗車できるようになり、長い列ができた。これだけの人たちは本当にみんな電車に乗れるのだろうか？

　２５歳の彼は僕と同じ車両に乗り、僕の膝の上にこそ座らなかったが、４人席に囲まれているテーブルの上に座った。そのことを見て嫌な顔をした人など一人もいなかった。そもそも、同じようなことをしている人がちらほらいる。僕の迎え側に座っていた若い男とも仲良くなり、３人で話した。二人ともそれなりに英語ができるので、基本は英語で会話したが、わからない言葉があったときは紙に漢字を書いた。本当に漢字って国際性のある文字だな、と中国に来てつくづく思う。発音記号として機能する文字は、同じ言葉がしゃべれるもの同士でないとまず理解し合えない。だが、同じ話し言葉の知識がまったくなくても、意味を持つ文字があればなんとかコミュニケーションできる。アルファベットにはない国際性であり、可能性である。もし英語も漢字化されたらどうなるんだろう、とときどき思う。日本語みたいに、アルファベッドをひらがなのように使えばいい。たとえば「あなたは家の前に歩いていた」を"貴方 歩ed in 前 of the 家"　として成り立つのではないか？　考えすぎだろうか？

　それはそうと、３時間くらいすると、僕の新しくできた二人の友人が列車を降りた。最後まで彼らと警戒しながら接したことが今になって少し申し訳なく思った。二人はただ仲良くしたいだけで、何も悪意はなかった。それなのに最後まで僕に警戒されていた。だが、それは僕のせいではない。それが僕を騙した、あの女のような人たちのせいだ。そういう人がいる限り、旅人は現地の人に完全に心を許すことができない。悲しい事実だが、仕方ない。

　一人になっても眠ることはできなかった。外は真っ暗だし、何もすることがないので、ひたすら読書していた。たまには本をおいて、前をぼおっと眺めるときもあったが、そうするといろんな人がまったく無遠慮に僕の本を手に取っては、ひらひらとページをめくってしまうので、再び手に取るとどこまで読んだのかがわからなくなるのだった。

　出発してから１１時間、朝の８時頃に洛陽に到着した。さあて、どのような冒険が待っていることやら。

Borat and Mr. Bean visit the Great Wall.

October 9, 2011. Written in Luoyang, China.

Borat and Mr.Bean visit the great wall.

In the evening, I met a 59 year old man from Czech Republic. He was staying at the same room as me. His English was not very good, so I had to speak very slowly in order to make myself understood. He spoke English with a very funny accent, which immediatly made me think of Borat. His clumsy movement also made me think in the same direction. It was a very friendly and intellectual man though, and I liked him from the moment I met him. We talked about our plans in Beijing, and happened (which is not really a coincidence) to both be planning to pay a visit to the Great Wall, and decided together the next day.
"How late do you want to leave the guesthouse?" I asked him.
"Oh, not too early...maybe 6?"

For me, waking up at 6 in the morning was like running a marathon. When the man from Czech Republic woke me up, it took me more than 10 seconds to understand what was happening. I was so tired!

We took the subway to go the station were we could take a bus that goes directly to the wall. We couldn't find the bus, but met some students from France that were also searching for it. On our way, a Chinese man tried to rip us off.
"No buses today! I can bring you there for 100 Yuan" he said.
Yeah sure, and you know tea-houses where one cup of tea costs 4000 Yuan.

Once we found the bus to the wall, we paid 12 Yuan and entered the bus full of Chinese tourists. It was a drive of about one hour. Despite Beijing being such a huge city, our sight out of the window became rural quite quickly.

After arriving, Borat and Mr.Bean took some quick snacks at one of the many touristic shops near the wall. The way Borat ate his skewers looked really funny. The French people had already moved on while we were eating.

My first impression of the Great Wall was not the cliche thing. Not the incredible length of it, nor the realizing that I was at a place that could just be the most famous place in the world. I was just astonished by the incredible amount of Chinese tourists that were climbing the wall. It was even worse than Tokyo rush-hour trains! People were standing in lines to be able to make their next step. At least, that was what the right side looked like. The left side however, was a bit less crowded, and Borat and Mr.Bean chose to go that way. It was still full of people, but at least we could move around freely. Bit by bit, I was now able to get the impressions I should have had from the start. The craziness of this place. It just could goes on and on. How could people have ever even thought of starting such a crazy project?  Insane, felt like a much better word to describe it rather than beautiful. And of course it was and still is a record for achievements made by human.

At the end of where you could go (of course there was more, but it was prohibited) we met the French guys again. They were now going to the other side and try to fight with the Chinese people. I asked Borat if he cared for that, but he told me that he was too old for such a thing.

After we left the site and went back to the city, we decided to now pay a visit to Summer Palace. A place that a friend of mine had recommended me. It is far less famous than the Forbidden City and the Great Wall, but I liked it way better. It was such a beautiful place. Definitely the best I have seen in Beijing. Basically, it is just a temple, but it is surrounded by a huge lake. Whether you watch the temple from near the lake, or watch the lake from the top of the temple (which is pretty high), it is both just breathtaking. My friend had described it as the only quiet place in Beijing, but this was not true. Maybe not as much as the Great Wall, but still, Summer Palace as well was filled with Chinese tourists.

On our way back, we decided to visit Beijing station, and buy our tickets to leave the city. I had not been at the station before (the train from Tianjin arrived at Beijing South), but this station looked like a giant mosque!

 I was glad to be able to have a look at the station and the street in front of it, since my train to Luoyang the next day happened to depart from Beijing West station. I was able to get a ticket for only 105 Yuan (1200 Yen, 12 Euro), which felt really cheap for a ride with duration of 11 hours. Borat, however, was less lucky. To the city he wanted to go to, there were only standing tickets available for the day he wanted to go. He found himself too old for that and asked for the next day. On this day, all was available was a first-class seat. He had to pay 800 Yuan for this, while his city is only a few hours further than mine.

When we came back to the guesthouse, it was still only 7 PM. If you wake up early, one day seems like forever!

彷徨う異邦人２ 北京編

October 7, 2011. Written in Beijing, Seoul.

彷徨う異邦人２　北京編

 オランダ語の記事に書いてあるように、英語の上手な中国人女性に喫茶店に連れて行かれ、２、３杯お茶を飲んだあと、５万円も支払わされた。そう、ぼったくりに遭ったわけだ。５万円と言ったら、約２ヶ月分の旅費だ。特に中国のような安い国ではそうだ。その夜はひたすら悪夢を見、翌日は一日中ゲストハウスを出ずに、何一つ口にすることもできなかった。

　完全に立ち直ったわけではないが、いつまでたってもゲストハウスにいるわけにもいかないので、翌朝は出かけることにした。

　地下鉄に乗り、有名な天安門広場で降りた。ところが、あまりにも混みすぎており、広場に入るまで相当の列があり、その前に故宮を訪れることにした。

こちらも中国人の観光客があふれており、一般人に禁じられた皇帝の城、という雰囲気はまったくなかった。切符を買うのにも４０分も並んだ。僕の前には珍しく外国人の４人組が並んでいて、彼らはひたすらオランダ人の背の高さについて語っていた。そんな彼らはオランダ人ではないが、僕よりもよっぽど背が高い人たちだった。

まだぼったくり事件で落ち込んでいるせいか、あまり故宮に興味が湧かなかった、４０分くらいで外に出た。

この木を見て、三峰山を連想したあなたは、よっぽどの極真マニアです！

ところが、外に出たところには、すごく高いところにある寺らしき建物があったので、それを上ってみようと思った。そして、その上の景色は大したものだった。故宮の中を歩いても、その広さは実感できないが、上からだと本当に町並みを眺めているかのようで感心した。

次は天安門に戻ろうと思ったが、方向感覚を失ったので、どう歩けば良いかわからず、バスで行くことにした。日本でもめったに見られないくらい満員のバスで、ドアが閉まらなくて運転手が困っていそうに何かを叫んでいた。なんとか乗れたわけだが、しばらくすると反対方向に乗ってしまったことに気が付き、周りの中国人を押しどかして降りた。

降りたのは、観光客が普段来ることもなさそうな落ち着いた町並みだった。

そこで良いアイデアが思いついた。ここならどこかで本物の北京ダックが食べられるじゃないか、と。昨日ぼったくりのカモになったわけだから、今日はこっちがカモを捕まえればよかった。ところが、どれだけ道を歩いても、そのような店は見つからない。鴨と書いてある店があっても、中には人が入っていなかったり、高級そうな雰囲気だったりする。数時間歩いても良いところが見つからなかったが、いろんな北京の顔が見れたのでそれはそれでよかった。僕はやはりカモであり、カモを捕まえることはできないというわけか‥。

とうとうあきらめたところで、ゲストハウスの付近まで来たことに気がついた。それなら、もう帰るしかないだろう。そして、幸運なことに、帰り道の途中に北京ダックのテイクアウト屋さんがあり、６元（７０円）で鴨の手羽先（かな）を食べた。美味しかったし、これでリベンジが果たせた！

しかし、結局天安門を見ないで帰ってきたわけか‥。

De glimlach van de duivel.

October 7, 2011. Written in Beijing, China

De glimlach van de duivel.

Nadat ik mijn spullen achtergelaten had in mijn nieuwe herberg, de was gedaan had en mijn kleren op het dak van de herberg had opgehangen ging ik weer de deur uit. Zonder een doel wandelde ik voor me uit. Ik liep niet richting het dichtstbijzijnde metro-station, maar er was vast aan de andere kant ook wel ergens een station te vinden. Dit bleek echter niet waar te zijn, en na zo een 20 minuten wandelen veranderde het ouderwetse wijkje waar mijn herberg zich bevindt, in een grote luxuoze winkelwijk. Er was vooral 1 hele drukke straat die vol zat met allerlei beroemde Westerse merken zoals Gucci, Chanel en weet ik veel wat.

Net nadat ik een foto van deze straat had gemaakt, kwam er een Chinees meisje op me af lopen.
Het was een klein, er serieus uitziend meisje. Lelijk zou je haar niet noemen, maar aantrekkelijk zach ze er ook niet uit.
In vloeiend Engels vroeg ze of ik ook Engels sprak. Ze was hier in Peking Engels lerares op de basisschool. Omdat ze zo goed Engels sprak (zonder twijfel de beste Chinees hier tot nu toe) geloofde ik dit meteen, en ze zag er intelligent, hoog opgeleid uit. Ze zei dat ze alleen nooit de kans had om Engels te spreken met iemand, en vroeg me of ik misschien wat met haar wou praten. Daar had ik natuurlijk geen bezwaar tegen. Nieuwe mensen leren kennen is een van de leukste dingen van reizen. Met een vriendelijke glimlach vertelde ze me dat we nu over een van de meest bekende winkelstraten van Peking liepen. Het verbaaste haar enorm, dat ik hier terecht was gekomen zonder ook maar iets van deze straat te weten, en daar moest ze hartelijk om lachen.
Ze stelde voor om ergens een kop thee te drinken, en ik stemde in. We liepen een echt Chinees theehuis binnen. Er zaten vele Chinezen gasten gezellig een kop thee te drinken. Wij namen ook plaats aan een tafel. Er kwamen al gauw 2 potjes thee; een met groene thee, de andere met zwarte thee.
Ik vertelde haar over mijn wereldreis. Waar ik tot nu toe geweest was, en wat ik hierna van plan was te doen. Ze zei dat ze hoopte dat China voor mij een net zo belangrijk land zou worden als Japan, maar vertelde me dat ze ergens nog wel haatgevoelen tegenover Japan had vanwege de oorlog, wat natuurlijk begrijpelijk is.
Ze bestelde voor haarzelf 1 glas rode wijn, en vroeg of ik ook wou, maar ik zei van niet. Ze vertelde me over de stad waar ze opgegroeid was. Shichuan heette deze stad, en was beroemd voor zijn panda's. Ik zei dat ik daar dan wel langs zou gaan als ik daar de tijd voor zou hebben. Er was echt geen enkel probleem om met haar in het Engels te praten, misschien was het wel beter dan mijn Engels. Toen ik haar vroeg of ze echt nooit in het buitenland gewoond had, zei ze van niet en dat ze echt alles hier op de universiteit geleerd had.
Na een klein half uur, stelde ze voor om weer naar buiten te gaan, en vroeg om de rekening.
Deze was 4000 Yuan, wat een belachelijk bedrag is hier in China. 50 Euro? Dat kan toch niet? Meteen begreep ik dat er iets mis was. Ik zei dat ik dat niet kon betalen. Ze zei dat thee in China heel duur kan zijn en dat iedereen dat hier betaald. Ik legde haar uit dat ik op wereldreis was en zulk soort dingen mij niet kon permiteren, het leek mij in ieder geval eerlijk om de prijs te delen. Ze zei dat het in China absoluut niet kan dat je een meisje aan iets laat mee betalen. Toen, had ik het ineens door. Ze had me in de maling genomen! Ze werkte natuurlijk voor het theehuis en had de domme buitenlander hier naar binnen gesleept. Toen ik zei dat ik daar niets van wist en zei dat ik het beslist niet allemaal zelf kon betalen, kwamen er opeens een stuk of 3 gevaarlijke mannen in zwarte pakken van achteren naar onze tafel toe gelopen.
"Betalen, nu!" zeiden deze. Het leek mij nu verstandiger om maar op te geven. Liever 50 euro kwijt dan een been. Ik had echter niet genoeg geld bij me, en moest met de mannen mee naar de bank om geld op te nemen. Het gekke was echter dat het maximum bedrag voor 1 keer slechts 1000 Yuan was. Kon je hier maar 12 Euro per keer opnemen dan? Ik nam 4 keer het maximum bedrag op en liep met de mannen terug naar het theehuis.
Na betaald te hebben, verliet ik het theehuis met het meisje. Ze zei dat het haar speet, maar dat ze ook niet geweten had dat het zo een dure plek was. Ze stelde voor om nu samen Karaoke te gaan doen.
Nee dank je, zei ik, en maakte dat ik weg kwam. Ik had al meer dan genoeg geld gebruikt.
Nadat ik van haar af was, liep ik nu met een naar gevoel in mijn eentje door de straten. Maar ach, wat was 50 Euro nou? Maar wacht even, toen ik er goed bij ging nadenken, was het nou wel 50 Euro? Nee, ik had een rekeningsfout gemaakt. 4000 Yuan was veel meer! Het was 500 Euro! Ik had 500 Euro uitgegeven aan twee potjes thee en een glas wijn!!
Sindsdien droom ik elke nacht over haar vriendelijke glimlach.

From one hotel to the other

October 6, 2011. Written in Beijing, China.

*I wasn't able to post pictures because the WiFi connection is too slow. I will do this on another occasion so stay tuned!

From one hotel to the other.

Once I had arrived at the center of my first Chinese city, Tianjin, my first priority was to find a place to eat. In my eyes, Tianjin was a huge metropolitan, but as my new Chinese friend I had met on the boat had told me, for Chinese people Tianjin is just a small village. Walking randomly through this village filled with skyscrapers, I noticed how big my advantage was of being able to read Chinese characters. Without it, I wouldn't have been able to recognize banks, places to eat, places to stay, nothing. I headed into a random eat house. I really wanted to try out the Chinese fried rice, since I had loved that so much in Malaysia, but the place I went in seemed to serve only noodles. I chose beef-meat ball noodles (yes, even that I could read) for only 10 yuan (which is like 100 yen or 1 euro!)

The taste was good and because I had been very hungry I drank all of the soup. A woman next to me looked at me smiling, and asked me in English if I had enough. She said that she wanted to buy another dish for me, but I said that wasn't neccesariy. 

After I had left the place, it was around 10 o'clock. Now it was time to find a place to stay. My knowledge of Chinese characters helped a lot in this case as well. Only the expensive hotels have English written on them, while most only say 酒店, which means "Alcohol shop" literally translated, but a Chinese Malaysian I met in Seoul had told me that in China this stands for hotel. It came in very handy that she had told me this. There were also other kinds of hotels, such as 住宿 (living hostel) and 旅館 (which is written in exactly the same way as "ryokan"  Japanese traditional hotels). These places also had no English written on them, so I was lucky to be able to find them. But wherever I tried, all the hotels were full. "No room!" people would say the second I walked into their hotel. At around 12 O'clock, I was finally able to find a hotel that had a room left, but the only room they had was a suite! Now that was not exactly what a poor backpacker has in mind. I said no but the lady kept trying to get me in by making the price lower and lower. What had started at around 800 Yuan was now 400 Yuan, but that still was much too expensive for me.  I arrived near Tianjin station at around 1 o'clock. Except for taxi-drivers eagerly waiting for a stupid foreigner to earn some cash on, there was no one outside anymore. Some kept driving after me screaming something in Chinese, and no matter how much I ignored them, they just kept following. At a moment, so many drivers were following me that you could almost call it a parade. So this is China, I thought. 

I tried my luck at a few hotels near the station, but all were full here as well. It was now 2 o'clock. Only a few hours, and I could take the train to Beijing. Maybe I could just wait for that and give up. But right at that time, a lady came to me. She had seen me stepping out of a full hotel, and pointed me another building. 旅館 it said, and I understood that the lady could give me a room, and was not just the wife of one of these cab drivers. I followed her, and got my first room for 150 Yuan. 

The next day, I took the train to Beijing. This was quite the experience. When entering the station, you have to put your luggage on an X-ray security machine (the ones you have in airports). The station was completely full of people. I had to stand in the line for about 15 minutes to even pay for my ticket, and had to show my passport when buying. Now that is what I call a communist country! Everything you do is being watched by big brother.

The train was very modern and clean. I sat next to a Korean family and a Mongolian guy. Were foreigners put next to each other on purpose? The Korean daughter of the family (about 10 years old) was studying English and tried to have a conversation with me. Her younger brother (maybe 6) didn't seem to care about this at all and kept playing Kirby on his DS. 

Just as I had done on my first day in Pusan, once arrived at South Beijing station, I chose a transfer station to get out. Transfer stations are often big stations with many accomodations. It turned out I was right, and my first real sight of Beijing was a huge shopping street. The wideness of the streets in Beijing (and Tianjin as well for the matter) are really something. I tried to find an internet cafe to search for a place to stay, but it took me almost 2 hours to find one. At the internet cafe I had to show my passport as well. As I had heard, pages like facebook and google (for the most part) were blocked. 

I took the train station again to find the guesthouse I had looked up. It was in the area called Chaoyangmen. This was the China that I had imagined. Small streets with fried animals hanging in front of the shops, cheap places to eat everywhere, clerks talking very loudly to their customers and people spitting on the street while making loud noises.

The guesthouse I had looked up was on a distance of about 15 minutes from the station, but as I had feared, they had no vacant dormitory room left. They did have normal rooms left for higher prices, but I told the girl I was not interested and would search somewhere else for the night. I was able to book for the next day though.

"The hostel on the end of the street is completely full you know!" the girl yelled at me while I left the place, hoping that I would come back for the one-person room.

So there is another hostel on the end of the street? Sounds good! 

Just as I had thought, they did have a vacant dormitory room at the hostel of the end of the street! I went into my room. There was an American guy and two Korean guys staying there.  The American guy said that he wanted to go to a club, and asked me if I was interested. Normally I don't like going to clubs, but since I had been feeling quite lonely alone in this new country, I decided to go with him. One of the Korean guys also went with us. Now, I don't know anything about clubs, but this sure was one hell of a place. All the lights! It was really incredible.

After coming back to our room in the midnight, the two went to sleep immediately. I went out for something to eat first.

The next day, I was able to change hostels, and had to take my heavy back again and said goodbye to my new friends. 

日本の船、中国の船客

 October 5, 2011. Written in Beijing, China.

＊インターネットがあまりにも遅いため、現在写真を載せることができない。また後ほどにやってみます。

 日本の船、中国の船客

旅を始めてから一ヶ月少々、いよいよ二カ国目へ出発した。韓国には１週間もいないつもりだったが、結果としては１ヶ月以上滞在することになった。だが、その間にはいろいろと貴重な出会いや体験があり、韓国を離れることが寂しく感じたほどだ。だが、旅している以上は、様々な出会いがあるのと同じように、様々な別れもある。
金曜日夜七時の船に乗るために、東インチョン第２国際港へ向かったわけだが、その前夜朝方まで遊んだせいで時間がぎりぎりになってしまい、重いバックパックを背負いながら駅から港へ向かってダッシュしなければならなかった。
到着すると燃料を支払わないといけないことを思い出され、港内のATMが使えないから再び外に出た。ところが、どこのATMも使えず、時間もピンチになってしまい、どうすれば良いかわからず困っていた。そこで日本円を持っていることを思い出し、港付近にたくさんある両替所の一つに入り、１万円札を韓国Wと中国￥に両替してもらった。
チェックイン時間になんとか間に合い、出発までまだ時間があったので、港内の喫茶店に入った。「ワイファイありますか？」と聞いても通じないし「インターネット？」とゆっくり言っても変な顔をされるだけだった。そんなやりとりをとある２０代の中国男が面白おかしそうに見ていた。ワイファイが問題なく使えたので、サバイバルの国中国に入る前に、最後にインターネットを使った。この次、いつインターネットが使えるなんてわかったもんじゃない。
いよいよ船に乗る時間になると、税関を通るために長い列に並んだ。船客のほとんどが中国人だ。僕の隣にいるのは、たまたまさっき喫茶店にいた中国人で、彼は僕に「おさきにどうぞ」と丁寧に手を税関の方向に指した。

税関を通った後は満員のバスに乗り、船の前で降りた。階段を上って船に乗り込んだ。久しぶりに旅している感じがした。この船が中国の天津に着くまで、２５時間もかかる。

一番安い席を買ったつもりなのに、雑魚寝みたいな所が山ほどあって、僕はなぜかきれいなベッドの４人部屋だった。そして、なんと隣のベッドには例の中国人男が座っていた。３度も彼と巡り会ってしまうとは、なんという偶然だ！声をかけるしかない。
「中国の方ですか？」と聞くと、彼はそうだと言った。
２９歳のIという名の男で、韓国の医大に留学している。将来は医者になるのかと聞くと、そうじゃなくて大学の教授になりたいと言う。よっぽど頭が良いのに違いない。英語もかなり流暢。
一緒に外に出、船が出港するまでの間、景色を眺めた。かなり寒く、我慢しながら彼と会話した。船がいよいよ動き出したのは８時すぎだった。予定より一時間も遅い。明日の夜、天津に着くのも遅くなりそうだ。

船内はとにかく中国人にあふれていた。食堂といい、免税店といい、甲板といい、とにかく中国人の群れがどこをも占領している。

ちなみに食堂だが、特定した時間にしかやっていなくて、注文できる料理は一つしかないが、味はそこそこうまい。

しばらく歩き回っていると、船が日本製であることに気がついた。まず、案内はなぜかみんな日本語で書かれている。日本語の案内の横に、中国語や韓国語の案内が貼付けられた安っぽい紙に書いてある。それから、コンセントもすべて日本の形になっている。久しぶりに変圧器なしで充電ができるのでラッキー！　それから、お風呂もあり、こちらには「おゆ」と日本独特の暖簾が出ている。だが、風呂の中に入ったときの絶望感ったらない。ものすごく小便臭いし、シャワーがあるだけ。

船内放送は丁寧にされているが、中国語と韓国語のみなので僕には一切理解できない。ちなみに全客の中で、白人は僕一人しかいない。日本人は数人いるだろうが、これも大した数ではないはずだ。

９時半くらいにもう眠くなったので、少し横になってみたが、気がつくと深い眠りに入り、起きたときはもう０時過ぎになっていた。いくらがんばっても、もう寝付けなくて、２時くらいになるととうとうあきらめ、部屋を出た。自販機でコーラを買うと、後ろから酔っぱらった中国人に話しかけられた。彼もコーラ缶を一つ買った。だが、英語が一切伝わらず、中国語が一切わからない僕と会話するのは到底不可能だった。そこで良い案が思いついた。男と船のロビーまで歩き、リセプションの女の人に紙とペンをもらった。椅子に腰かけて、１時間くらい漢字を書き合って会話した。男は北京に住んでいる商人で、遊びに来てくれたら飯をごちそうするよと書いた。僕は紙に「謝謝」と書いたが、正直のところ、この酔っぱらいにお世話になる気はなかった。
そこで韓国人の男がやってきて、「通訳しますよ」と日本語で言った。韓国語の他、日本語も英語も中国語も流暢な青年だった。
しばらく３人で話し合い、酔っぱらいの中国人が私たちにもう一つ飲み物をごちそうしてくれた。
「そろそろ寝ます」と言うと、二人はまた明日、と言った。４カ国語が話せる韓国人はいいが、酔っぱらいの中国人にもう会わないことを祈って二人と別れた。
その後も中々寝付けず、５時前まで起きていた。

翌日、起きたのは１時すぎだった。
「ずいぶん寝たな」と中国人医大生のIが言った。
「ええ、もうほとんど到着ですね」と僕も笑って言った。
「飯を食べるなら、今ですよ。食堂はもうすぐ閉まる」
それを聞いて、僕はさっそく食堂にかけつけた。相変わらず中国人にあふれており、席を見つけるのに一苦労だった。

食べた後は外に出、Iと海を眺めながら、長いこと話した。同じ大学に留学していた中国人女性と付き合っているらしく、一ヶ月ほど前に卒業した彼女は今天津で働いているらしい。彼は彼女に会いに行くために、天津へ向かっているわけだ。
日が落ちるとともに、船の数が少しずつ増え、やがて陸が見えてきた。

中国の旗を捧げた小舟が見えてくると、本当に中国に来たんだなと実感が湧いてきた。
だが、天津の港に入っても、船の着陸所まではあと一時間少々かかるらしい。

漸く着くと、Iと一緒に船を降りた。４カ国語韓国人と酔っぱらいの中国人には最後まで会わなかった。
Iの恋人が港の入り口で待っているはずだったが、いないとわかると、Iは腹の立てた様子で彼女に電話をかけた。彼女は遅刻したようで、バス停で待つようにと言った。Iと一緒にバス停所まで歩いた。タクシーの運転手が何人も声をかけてきたが、無視した。Iによると、港で待ち伏せをしているタクシーはものすごく高い値段をつけるらしい。１５分ほどするとIの彼女が乗っているバスがやってきた。二人は再会を楽しむ余裕もなく、街に向かって出発するバスに急いで乗った。バスの運賃は１元（１２円）と、ものすごく安い。少しずつにぎやかになってくるとともに、バスに乗り込む人も増え、最後は満員になった。
「すごい人ですね！」と言うと、Iが「中国へようこそ！」と笑って言った。

だが、しばらくすると人の数がまた減り、町並みも静かな住宅街に切り替わった。そして、少しすると、バスの運転手が大声で「さあさあ、終点だよ！出て出て！」らしきことを言い、Iとその彼女がびっくりした様子だった。彼女がバスを間違えたらしく、Iがまた彼女に腹を立てる始末だった。タクシーに乗って街に行くしかない、と彼が僕に説明した。だが、タクシーが通り過ぎても、二人はなぜか手を振らなかった。しばらくすると、普通の一般車が我らの前に止まり、Iの彼女が運転手と何かを話してから乗り込んだ。ヒッチハイクでもしたのかと思ったが、Iに聞いたら違法のタクシーらしく、正式なタクシーよりは少し安い。だが、独りで乗ったら危険だから気をつけてね、と彼が僕のことを心配してくれて言った。
３０分くらいタクシーに乗り、漸く街の中心に着いた。Iとその彼女は僕にタクシー代を一銭とも払わせないと言って聞かなかった。
「今度は君に安いホテルを探して上げるよ」とIは言ってくれたが、さすがに遠慮した。
二人に礼を言い、別れた。これからは独り中国だ！