Proloog van "Plan Guilin"

November 23, 2011. Written in Xinping, Guilin, China.

Proloog van "Plan Guilin"

Voor echt op avontuur te gaan langs de Lijang rivier, waren er een paar dingen in de stad van Guilin zelf die ik wou zien. Dit deed ik met Keiko en een vriend van haar uit Hong Kong genaamd Man die ook naar Guilin gekomen was. Man heeft vanaf zijn 10e in Amerika gewoond. Omdat zijn werk over het internet kan, reist hij de laatste jaren rond terwijl hij werkt, zonder een vaste plek te hebben om te wonen.

Allereerst gingen we naar het 7 sterren park dat op loopafstand van de herberg was. In het spel Shenmue wordt de term "7 sterren" enkele keren gebruikt, en bovendien had ik gehoord dat de grot die zich in het park bevindt veel gemeen zou hebben met een grot die in het spel voor komt.

Het park was echter touristisch en zag er vreselijk artificieel uit. Zelfs de waterval die zich in het midden van het park bevondt, leek gemaakt. In het park stonden mensen in panda pakken waar je voor geld foto's mee kon maken en er was zelfs een soort kermis bezig waar je ballonnen stuk kon schieten. Nee, dit mocht en zou niet mijn Guilin zijn! Ik moest maken dat ik weg kwam uit de stad om te zien dat er nog "echtheid" over was.

De grot van het park was ook duidelijk gemaakt. Er was uiteraard een grote weg met machines aangelegd, het was overal verlicht en binnen stonden meisjes te zingen om wat extra's te verdienen. Toch kon ik niet ontkennen, dat de grot opzich wel iets met de grot uit het spel gemeen had. Dit maakte mij echter alleen nog maar angstiger. Was al die schitterende fantasie dan op touristische onzin gebasseerd?

We hadden meer geluk bij de tweede plek die we die dag zouden bezichtigen. Dit was een berg genaamd Laoshan die nog net binnen de stad was. Ergens op deze berg zou er zich een tempel moeten bevinden genaamd Bailu (witte geit). In het spel komt er een dorpje genaamd Bailu voor,  en vandaar dus dat ik deze tempel wou bezichtigen.
Het was er wel zo touristisch dat er liftjes naar boven waren en een glijbaan om van de berg af te glijden, maar als je het wandelpad nam merkte je hier niet veel van. Het was een behoorlijk lange klim, en Keiko leek er behoorlijk moeite mee te hebben. Man liet haar echter niet uitrusten.
"Aan klagen heb je niets. Hoe minder je klaagt, des te eerder je boven bent" zei hij op een toon die zijn strenge woorden iets leek te verzachtigen.

Boven kon je uitkijken op het schitterende uitzicht van vele puntbergjes.

Het eerste wat ik natuurlijk deed was op zoek gaan naar de Bailu tempel. Er waren meerdere tempels en andere monumenten, maar nergens iets met de naam Bailu. Ik begon nou wel een beetje bang te worden. Was dit dan ook vals nieuws geweest? Ik vroeg meerdere Chinezen of ze iets van een Bailu tempel wisten, maar niemand kon antwoord geven. Ik liet Man dezelfde vraag stellen aan een gids. Ze leek hem te begrepen, en begon een lang verhaal tegen hem. Ze wees ergens met haar vinger heen. Haar toon klonk echter niet echt positief. Toen ze eindelijk uitgebabbeld was vertelde Man mij wat er aan de hand was. Er was inderdaad ergens midden op de berg een tempel genaamd Bailu, maar daar was al jaren niemand meer gekomen en het was niet eens zeker of het pad er naartoe nog wel bestond. Dit had natuurlijk iets mysterieus, en maakte mij alleen nog maar nieuwschieriger. Ik zou niets liever hebben gedaan dan meteen op zoek te gaan naar een pad, maar het begon al donker te worden en bovendien had ik gezelschap bij me. Ik moest vandaag dus opgeven. Zo dichtbij en toch compleet mislukt. Ik voelde me enorm teleurgesteld.
"Je kan het de volgende keer gewoon toch weer proberen?" zei Keiko.
Ze had gelijk. Ik moest hier gewoon nog eens terug gaan en me dan goed voorbereiden.

We wouden kaartjes kopen om met de glijbaan van de berg af te gleiden, maar je bleek eerst tot de helft van de berg met de liftjes omlaag te moeten gaan. We hadden begrepen dat je met 1 kaartje met het liftje en met de glijbaan mocht, maar toen we op de helft over wouden stappen bleek je voor de glijbaan apart te moeten betalen. Man vertelde de man (niet Man) van de glijbaan dat de man (ook niet Man) van het liftje had verteld dat we met 1 kaartje ook met de glijbaan mochten. Er ontstont nu een lang gevecht tussen de twee, en er kwamen allerlei mensen van het liftjesbedrijf bij staan. Na een kwartier tegen elkaar geredent te hebben, kreeg Man een telefoon in zijn hand geduwd zodat hij in het Cantonees verder kon discusseren. Uiteindelijk kregen we ons geld terug, en mochten der rest lopen.
Ik herrinerde me wat Man mij zei toen ik hem ontmoette op de avond dat we in Guilin aangekomen waren.
"One thing I learned in China. As long as you insist, they will give you what you want in the end"
In dat geval moet de Bailu tempel dus ook nog wel te bereiken zijn!

About "Plan Guilin" 「桂林計画」について

*This is not a blog, but an explanation of my plans in Guilin.
*こちらはブログではなく、僕が桂林でやろうとしていることを説明する文章です。

About "Plan Guilin"

As some might already know, I have been in Guilin since a few days. In the end, I am just here as a tourist, but I had certain reasons to come here, and I am also looking for some specific scenery.

As a kid, I used to play a video-game called "Shenmue". It is a story about a Japanese martial artist seeking for revenge against the death of his father. It is a story with depth and it has been with me ever since I first played it. That being said, a major part of the game takes place in Guilin, and since the game is so realistic and detailed, there is many scenery that looks similar to the game, and there are probably also villages and sites that the game is based on. What I am going to try to achieve in Guilin is to find as many places like this as possible. Therefore, I have other plans than normal tourists would have and will also probably visit places that most won't. I have done some research for the last few days, and will start my adventure tomorrow morning.

I have created a poll for you all to suspect what will happen to me in Guilin, so please post an answer until November 26!

「桂林計画」について

僕が桂林へ来たわけを話そう。もちろん僕だって結局はただの観光客だが、僕の観光には特定の目的があり、桂林に関するブログを読んで行く前に、その目的を理解していただきたい。

子どもの頃、僕は「シェンムー」というテレビゲームに出会った。日本の武術家が、父親の仇を打つために中国へと旅立つゲームだが、その一部は桂林が舞台になっている。ゲームであるとはいえ、深いストーリーに子どもながら魅了され、大人になっても忘れられないままだった。いつか自分の足で桂林を探検してみたい、そう強く思った。

「シェンムー」とは極めてリアルなゲームで、世界が細部まで本物らしく表現されていることが特徴。桂林の山景色や川もとてもリアルで、遊んでいると本当にそこにいるような錯覚にとらわれる。実際の桂林にも、「シェンムー」の元になった村や自然があるはずだ。僕が桂林に来た目的は、それらを探し出すことである。そして、ここ数日はパソコンでいろいろと調べて、明朝からさっそく冒険に出る予定です。オタッキーな旅になりそうですが、どうかおつきあいください。

ちなにみ、僕が桂林でどんな出来事に出会うかをぜひ皆さんに推測していただきたいため、ポルを作成しました。英語ですが、１１月２６日までにぜひ答えを出してください。

いろいろあった２０時間。

November 20, 2011. Written in Guilin, China

　Kお姉さんと重慶から桂林への列車に乗ったわけだが、寝台席が残っていないため、普通席で行くことになった。僕は最初から寝台席とは無縁の貧乏旅行者だから別に問題はなかったが、Kお姉さんは今までずっと寝台席で移動してきたので、２０時間も耐えられるかと心配していた。
「大丈夫ですよ。席はちゃんとしてるし、以外と広いです。それに、途中から客が減ったりすると足も伸ばせたりしますよ」と僕は彼女を安心させてみた。

　ところが、車両に入ってみると、僕らの目の前にものすごいカオスが披露されていた。今まで乗った中国の列車の中では間違いなく一番汚いし、一番狭くも騒がしくもあった。
「私、本当にこ乗って行けるかしら」とKお姉さんが何度も心配をこぼした。

　僕らの向こう側には、二人のあんちゃんが頭をテーブルの上に載せて、まるで失神したかのように眠っていた。彼らがそのおよそ８時間後に列車を降りるまで、びくっとも動かなかった。

　一時間くらい乗っていると、車両に青いスーツを着た若い男が入ってきた。手にバケツを持っていた。
「さあさあ、みなさん、ご注目ください！」らしき中国語から彼の発表が始まった。
　なんだろうと思い、首を伸ばして遠くから見ていた。最初は手品なのかと思ったが、掃除用品らしきものをバケツに入っていた雑巾にかけ、これを車両のおばさんたちに見せはじめた。どうやら何らかの掃除用品を売りにきたらしい。演技がうまく、まるでテレビのコマーシャルを見ているような気分だった。そのおかげか、商品を買う人がびっくりするほど多かった。
　飲み物や軽食を売りに来るのはわかるが、掃除用品とは。まいっちゃうよね、中国には‥‥。


　寝ようにも寝られず、しりとりをやったりゲームをやったり読書したり会話したりしながら、少しずつ時間が過ぎて行った。
　深夜になると、中国人はみんな気持ち良さそうに眠り始め、まるでいびきの合唱団みたいだった。
　我々も目を瞑ってみたが、狭いしうるさいので、眠っているのか起きているのかは自分でもよくわからないほどだった。
　途中で一度、あまりにもうるさい叫び声に目を覚まされた。どうやら夫婦喧嘩が始まったらしく、ちょっと離れたところで夫婦が殴り合っていた。その光景の一瞬をも逃すまいと、みんな席から立ち上がり、必死に見ていた。殴り合いが終わると、今度は口喧嘩に代わり、こちらも延々と続いた。

　‥‥そうやって朝を迎え、窓の外を眺めると、景色が大分代わっていた。緑が増えているし、植物といい、山の形といい、トロピカルな感じになってきている。窓を開けてみると、気候もすっかりトロピカルになっていた。

　まだ朝早い時間に、ある駅で１０人以上から成り立っている大家族が我々の車両に乗ってきた。あんちゃんらがいなくなってから、我々の前の席は空いていた（途中で変なおばちゃんが座ってきたりもしていたが‥‥）が、この大家族の最も最高年齢のおばあさまと、幼児連れのお母さんが乗ってきた。幼児はものすごく可愛かった。ずっと眺めていると、お母さんが恥ずかしそうに笑ってからお父さんと席を交換して、いなくなった。だが、その後も幼児の写真を撮ろうとしたりすると、お母さんは明るく撮らせてくれ、悪い人ではなさそうだった。

　僕らの向こう側に座っていたおばあさまがひたすら何かを食べていた。みかんやらおつけものやら焼き鳥やらカップヌードルやら、持ってきたものをすべて必死に食べていた。だが、不思議とちっとも太っておらず、美しい老人だった。
「長時間電車に乗ったら、食うしかないよな」と以前にN兄貴に言われたことを思い出した。　

　また暑くなったので、少し窓を開けてみると、その瞬間、おばあさまがあらゆるごみを平然と外に放り投げた。その光景に対して思わず声を出して笑ってしまった僕らを見て、おばあさまは少し微笑み返し、みかんを二つくれた。

　どうやらこのおばあさまも悪い人ではなさそうだったが、足下に置いてある段ボールが急に動き出したときはさすがにびっくりした。段ボールの中にニワトリが2羽入っているらしく、窮屈そうにしていたのでおばあさまが段ボールのふたを開けてやった。ニワトリが大嫌いな僕はもうそこに座る勇気が出ず、桂林にたどり着くまでの残りの２、３時間を席から離れたところで過ごした。

　いやあしかし、本当にいろいろとあった２０時間だった‥‥。

お姉さんと見た天国

November 19, 2011. Written in Guilin, China.

 お姉さんと見た天国。

　今から二週間ちょっと前、信陽という無名の中国の町に数日滞在したが、そこで出会った中国人女性に薦められた場所があった。彼女曰く、そこは山の上にできた大都会で、夜景を下から見上げるとまるで天国のような眺めらしい。重慶という名の町だ。

　その数日後、西安の宿で日本人のN兄貴に出会うと、彼にそのことを話した。
「いいね、天国へ行こう！」と彼が言った。
　
　兄貴と二人の天国か‥‥、いい響きだな。そんなタイトルのブログを書こう。

　だが、残念ながらそんなブログは書けずじまいだった。

　では、このブログが「お姉さんと見た天国」へと変更になったわけを話そう。N兄貴を含め、西安の宿で出会ったグループでしばらく旅したわけだが、重慶へ行く少し前にみんなばらばらになった。
　N兄貴はビザの残日数が少なすぎるため、残念ながら一緒に天国へいけなくなった。
「一緒に天国へいけなくてごめんね」そう言ってから、彼はラオスへと旅立った。
　
　そして、残ったのはKお姉さんと僕二人だけだったわけだ。

　だが、兄貴と一緒に来た天国なのか、お姉さんと一緒に来た天国なのかが、実は問題などではなかった。なぜかというと、重慶は天国でも何でもなかったからだ。そこは汚染された霧に覆われた汚い都会だったのだ。確かに山の上にできてはいるが、天国なんてとんでもない！

　それでも二日間をかけてKお姉さんと、天国らしきものを見いだそうとした。それは簡単ではなかった。美食街の料理は大して美味しくなかったし、旧地区と言われた場所は古くもなんともなく、ただの観光地だった。それから、霧が酷すぎて夜景なんて楽しめなかったし、ケーブルカーも本の数分で終わり。

　それでも天国を見つけ出すことにちゃんと成功した。とても小さな天国だったが‥‥。何かというと、宿から歩いて数分の所にある屋台の炭火焼がものすごくうまく、まさに天国だったわけだ！　野菜や肉魚の串がたくさん並んでおり、自分で好きなものを選んで、とりあえずは焼いてもらう。焼けてくると、野菜や肉魚が串から取られ、細かく切られてから混ぜられて全部鍋に入れられ、いろいろと香辛料を加えられて再度焼かれる。究極の適当料理だが、信じられないくらいうまいんだ、これが！
「ここが天国だったね」と二人で言い合い、必死に食べていた。
　二度目に来ると、野菜や肉魚を代えて、何が何と合うのかをよく考えて最高のコンビネーションを作ろうとした。だが、ただ２度通っただけでは通になれず、一週間通って少しずつ完璧にしていきたいところだった。
　ところが、そうはいかず、天国に二日滞在したのち、僕らを桂林へと導くはずの２０時間列車に乗らなければならなかった。さらばよ、天国！またいつか食いにいってやるぞ！

Tijd is geld in Zwitzerland

November 19, 2011. Written in Guilin, China.

Tijd is geld in Zwitzerland.

3 uur met de bus vanaf de Jiuzhaigou is er nog een ander beroemd natuur reservaat; genaamd Huanglong. Het was vanaf het begin de vraag geweest of we dit wel zouden doen of niet, en na vele overleggingen hadden de Spanjaarden en de Israeli besloten het over te slaan. Wij (Nori, Keiko en ik) besloten echter wel te gaan. Dat was in ieder geval de bedoeling geweest, maar Nori, die altijd doet waar hij op dat moment zin in heeft, vertelde ons de nacht voordat we er met zijn drieen heen zouden gaan opeens dat hij toch maar niet mee ging. En dat terwijl hij al voor de bus betaald had! Keiko en ik besloten om dan maar met zijn tweeen te gaan, en de volgende ochtend stonden we op om 6 uur. Het enige dat ik van Huanglong wist was dat het een soort heuvel-meer was met schitterend blauw water. Wat ik niet wist, was dat het 3800 meter hoog in de bergen gevestigd was. Daar kwamen we allbebei onderweg in de bus echter gauw achter. De bus ging steeds hoger de bergen in, en alles was nu compleet besneeuwd. Het leek wel een skigebied, en dat terwijl de foto's van het meer (of wat het ook mag zijn) er nogal tropisch uitzagen. De dorpjes die we onderweg tegenkwamen, zagen er nog Tibet-achtiger uit dat ze er al uitgezien hadden in en onderweg naar Jiuzhaigou.

Eenmaal aangekomen, zei het meisje van de bus die een panda muts op had dat we om 3 uur weer terug moesten zijn voor de terugreis. We moesten dus snel zijn,

"Time is money" zei het meisje bazerig.
Dat was de eerste Chinees die ik ooit "Time is money" heb horen zeggen. En dat met een panda muts op je hoofd! 

We moesten eerst met een kabelbaan naar boven. Nu leek het echt een skigebied! Al helemaal omdat het hartsikke vroor! We hadden dan wel onze jassen bij ons, maar die waren lang niet warm genoeg voor deze kou. Dit mocht de pret echter niet bederven omdat de weg die ons naar het meer zou leiden er schitterend uitzag. Het leek wel aslof we een wandeling aan het maken waren door een bos in de bergen van Zwitzerland. Ook de kleine hutjes die we onderweg tegenkwamen hadden iets weg van chaletjes, en als je me verteld had dat een van de bergen die we in de verte zagen de Mont Blanc was, dan had ik het zo geloofd (ok ok, die is in Frankrijk).

Zwitzerland ging echter niet voor eeuwig door. Na een klein uur naar beneden gewandeld te hebben kwamen we aan bij het meer. Het zag er inderdaad blauw uit, maar het was een stuk minder spectaculair soort blauw dan ik op de foto's gezien had. Bovendien was het voor het grootste gedeelte bevroren, en dus heel anders dan de tropische sfeer die ik me had voorgesteld. Toch was het zeker de ervaring waard, vooral omdat een meer met heuveltjes een bizar gezicht is. Het leek wel een soort waterpark.

Poseren op zijn Chinees!


We konden echter niet te lang blijven stilstaan, omdat we op tijd beneden terug moesten zijn.
"Time is money!"

Ons haastend liepen we de weg terug naar beneden, langs vele heuvelmeertjes en watervallen waarvan de meeste ook bevroren waren. Onderweg kwamen we een stel Tibetanen tegen waar we foto's mee mochten maken.

Om half 3 kwamen we beneden aan. Dat was dus een goede timing geweest. We hadden nu precies tijd om nog een kop dure instant noedels te kopen, en daarna terug te gaan naar het bazige meisje met de panda muts.

Noodles in front of color paradise.

November 17, 2011. Written in Guilin, China.

Noodles in front of color paradise.

Chengdu being famous as "The gate to Tibet" I was discussing with my new traveling group (a Japanese guy, a Japanese woman and two Spanish guys, just to remind you) whether we should go to Tibet or not. The Japanese guy Nori had just been there, so he was obviously against this idea, but the rest of us were having troubles deciding, so we came up with the plan to go to the "Jiuzhaigou" first and decide after that. The "Jiuzhaigou" is supposed to be an amazing nature reservoir. 3 young people from Israel (a couple and a single girl) were heading there as well, and thus we decided to go together.

From Chengdu, we had to take a 10 hours bus upwards to the mountains, and saw some beautiful lakes and mountains on our way. The higher we came, together with the landscapes and temperature, the faces of the locals and the structures of towns also seemed to change. At a certain spot where we got of the bus for a short break, they even had Yaks; animals famous for living in the Tibetan region.

Two Yaks lining up somewhere on the way.


After a long day in the bus, we finally arrived in the town of Jiuzhaigou in the evening. My teeth were  chattering because it was so cold.
"So we came to Tibet after all! I'm glad it is not Tibet though, since I just came from there" said Nori, mocking the resemblances this place had to Tibet.
We found a Youth Hostel where we could stay  in the same room with the 8 of us. Who takes a shower first was decided by a card-game called "The killer and the cop" and thus, there was only little hot water left for me when I finally won.

The next morning, we woke up at around 6 in the morning, but when I took my first step outside, it was so cold that I immediately noticed I was wearing way too few clothes. I went back in and put on my warmest clothes. I even put my Shaolin Kungfu suit under my jacket.

The entrance fee was again ridiculously expensive, and together with an additional bus fee for inside the nature reservoir (which is a must since the place is over 100 kilometers wide), I had to pay more than 300 Yuan (which is about 30 euros or 3000 yen). Even still, I could still visit the reservoir 10 times without reaching the price of one pot of tea in Beijing!

The bus first brought us all the way to the highest spot of the reservoir, where it was literally freezing. While walking the path downstairs, I played a Japanese word game with Keiko, adding a restriction that only allowed us to use words related to warm things.

After about half an hour, we finally came to the first lake of the reservoir. The most famous aspect of the Jiuzhaigou are the lakes with their incredibly colorful waters. Luckily, it was getting a little less cold now too, thanks to the lower altitude and the sunrise. My frozen toes finally recovered too, and I was now able to fully enjoy my experience. The lakes were amazing, and in between were the most beautiful mountains, waterfalls and forests. Even Nori, who had been to the real Tibet and has been traveling many places of the world, called the place remarkable.
"I have seen many nature parks, but this place is really something special" he said.

Just one more wish, and my day would be perfect. I wanted to eat a cup of instant noodles while sitting in front of one of those amazing lakes. I was not going to give up on this dream, and was getting my cup no matter what. After a few hours of walking, I successfully found a cottage were they were selling noodle cups, and put down 15 Yuan for it, which is a ridiculous price for a cup of noodles in China. Just as I had imagined, in front of this beautiful lake, the artificial taste of instant noodles tasted like heaven.

But no matter how beautiful, every landscape is a landscape you will at some point have seen enough of. For me, that point came after having walked through the park for around 8 hours. I felt "full" and satisfied. The majority of my group agreed on this, and we headed to the exit by bus. Except for one of the Spanish guys that is. He seemed still filled with energy, and kept taking pictures of new lakes hardly even saying goodbye to us.

The Spanish guy arrived back in the hostel about half an hour after we had came back, and with the whole group we went out for dinner to make an end to this great day.

Waardeloze dieren

November 15, 2011. Written in Chongqing, China.

Waardeloze dieren.

De provincie Sichuan staat bekend om zijn waardeloze dieren. Deze waardeloze dieren zijn tevens ook een van de meest kenmerkende dingen van China. Jawel, ik heb het over panda's! 

Op mijn derde dag in Sichuan ben ik met mijn broer Nori en zus Keiko naar het panda centrum van Chengdu geweest, waar zich zo’n 800 panda's bevinden. De twee Spanjaarden hadden ook mee horen te gaan, maar hun lukte het s'ochtends niet om op te staan. Zelfs niet toen ik ze probeerde bang te maken door te vertellen dat de panda's ze in hun slaap zouden komen opeten.

Er moet vroeg opgestaan worden voor de panda's, omdat het luie beesten zijn die na hun ontbijt de hele dag alleen maar liggen te slapen.  Na aankomst begreep ik ook meteen dat het meest interessante is dat panda's doen ook daadwerkelijk eten is. Ze zitten dan als een soort baby's op de grond uren aan bamboestokken te bijten. Ze trekken daar zulke lekkere koppen bij dat je haast gaat denken dat het lekker is, maar nadat ik ergens een stuk bamboe vond en het in mijn mond propte, merkte ik meteen dat dit niet het geval was. Nori scheen erg aan het genieten zijn van dit dagje, omdat hij zoals hij eerder al zelf zei "meer van levende dingen houdt dan monumenten". Nog nooit had ik deze stoere vent zo lief zien staan glimlachen.

Het blijft mij toch een raadsel wie in godsnaam deze waardeloze beesten moet hebben uitgevonden. Ze zijn vreselijk traag, doen niets anders dan eten en vallen vreselijk op door hun kleuren (kleuren?) die absoluut niet functioneren als een schutkleur. Het lijkt haast alsof ze uitgevonden zijn om uitgeroeid te worden. Geen wonder dat er nog maar 1800 wilde waardeloze beesten over zijn. 

Op de weg terug hadden we honger gekregen, en besloten ergens te gaan lunchen voor we terug naar de herberg gingen. Dat is met zijn drieen altijd lastig, omdat iedereen met elkaar rekening probeert te houden. Uiteindelijk kom je dan natuurlijk ergens binnen waar niemand "echt" wou eten, en dan blijkt het ook nog eens duur en niet lekker te zijn. Na de helft te hebben laten staan, gingen we op zoek naar het tweede restaurant. Dit keer vonden we een simpel noedeltentje waarvan we ons herinnerde dat de Japanse jongen van de herberg dit aangeraden had. De noedels werden voor onze neus in reepjes gesneden, en we kregen er ook nog eens tomaat en vlees bij! Het smaakte heerlijk, in ieder geval veel beter dan bamboe!